Nagarjuna (ca. 150 – ca. 250 CE) was a philosopher and Buddhist monk in south India. His writings have been very important in the development of Buddhist teaching, and he is considered to be the founder of the Mahayana, or ‘middle-way’ school of Buddhism. Virtually nothing is known about his personal life. A central principle in his thought is ’emptiness’ – meaning that all things are empty of inherent existence.
If something has an essence–
How can it ever change
Into anything else?
A thing doesn’t change into something else–
Youth does not age,
Age does not age.
If something changed into something else–
Milk would be butter
Or butter would not be milk.
Were there a trace of something,
There would be a trace of emptiness.
Were there no trace of anything,
There would be no trace of emptiness.
Buddhas say emptiness
Is relinquishing opinions.
Believers in emptiness
Are incurable.
Translation Stephen Batchelor
Discover more from The Inner Call
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Nagarjuna’s beeld van melk en boter deed mij denken aan het oude verhaal van de kikker die in een emmer melk valt. Hij blijft trappelen om niet te verdrinken, en juist door die beweging wordt de melk gekarnd tot boter. Dan kan hij erop staan en eruit springen.
Melk is geen boter, boter is geen melk — en toch ontstaat boter uit melk, afhankelijk van omstandigheden: melk, tijd en beweging.
Misschien helpt dit om Nagarjuna voorzichtig te verstaan. Verandering komt niet voort uit een vaste essentie die verborgen lag te wachten, maar uit afhankelijk ontstaan. Zelfs redding is dan geen vast bezit, maar iets dat gebeurt terwijl men blijft bewegen.
Mullah Nasruddin zou misschien zeggen:
“Pas op,” zei hij tegen de kikker, “maak van die boter geen eeuwige waarheid. Morgen komt de zon, en dan smelt je leer onder je poten vandaan.”
En tegelijk blijft de waarschuwing staan: ook van “leegte” mogen wij geen nieuwe mening maken.
“Vertrouw op de HEERE met heel uw hart, en steun op uw eigen inzicht niet.”
— Spreuken 3:5