During the 1300’s, in the valley of Kashmir a woman named Lalla or LalDed left her abusive husband and cruel mother-in-law and became a wandering, homeless seeker on the spiritual path. Those who abandon the ways of the world are often criticised and tormented, and once it happened that a group of children were taunting and insulting LalDed when a seller of cloth intervened and chased the children away.
LalDed was striving to ‘break the chain of embarrassment’ and ‘burn the robe of self pity,’ as she expressed it in a poem, so she asked the cloth seller to give her a length of cloth, divide it in two,, and weigh the two halves. Then she draped one half over her right shoulder and the other over her left shoulder. Whenever anyone said an unkind word to her, she tied a knot in the cloth on her left shoulder, and for kind words, she tied a knot on the right hand cloth. In time there were many knots. Then she returned to the cloth seller and asked him to weight the two cloths.
Despite the number of knots tied in them, they weighed the same.
Discover more from The Inner Call
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Lal Ded liet een stuk stof in twee gelijke delen verdelen.
Bij ieder onvriendelijk woord legde zij een knoop in het ene stuk, bij ieder vriendelijk woord een knoop in het andere.
Toen zij later beide stukken opnieuw liet wegen, bleken ze — ondanks alle knopen — nog steeds even zwaar.
Misschien zit juist daar de stille les: lof en blaam komen van verschillende kanten, maar geen van beide hoeft onze maatstaf te worden.
Mullah hield ondertussen zorgvuldig twee lijstjes bij: één met complimenten en één met verwijten.
Aan het einde van de dag keek hij er lang naar.
“Vreemd,” mompelde hij. “Ik dacht dat ik de woorden van anderen aan het wegen was.”
Hij werd even stil.
“Misschien was ik vooral bezig mezelf op hun weegschaal te leggen.”
What a profound metaphor,
and also en-lightening –
smiling to remember Murshid HIdayat with this story,
Zubin