When Mamiya, who later became a well-known preacher, went to a teacher for personal guidance, he was asked to explain the sound of one hand.
Mamiya concentrated upon what the sound of one hand might be.
“You are not working hard enough,” his teacher told him. “You are too attached to food, wealth, things, and that sound. It would be better if you died. That would solve the problem.”
The next time Mamiya appeared before his teacher he was again asked what he had to show regarding the sound of one hand. Mamiya at once fell over as if he were dead.
“You are dead all right,” observed the teacher, “But how about that sound?”
“I haven’t solved that yet,” replied Mamiya, looking up.
“Dead men do not speak,” said the teacher. “Get out!”
Discover more from The Inner Call
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Een scherpe zen-anekdote over het verschil tussen doen alsof men gestorven is aan zichzelf, en werkelijk loslaten wie nog iets wil bewijzen.
Mamiya valt neer als een dode man, maar zodra hij antwoord geeft, staat het “ik” alweer op.
“Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: als een tarwekorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft hij alleen; maar als hij sterft, draagt hij veel vrucht.”
— Johannes 12:24
Mullah zou misschien huilen: “Ik speelde de dode heilige zo goed, dat ik opstond om het applaus in ontvangst te nemen. Toen begreep ik: ik had niet mijzelf losgelaten, maar alleen mijn afscheid ingestudeerd.”