It happened once that Mullah Nasruddin was out in his field, hoeing away the weeds, when a man on a horse came riding down the road. The man has a rifle slung across his back and looked to be a hunter.
“Hey, old man,” shouted the rider. “Did you see a deer run by here?”
The Mullah stroked his beard and then said, “Yes.”
“Which way did it go?”
Nasruddin pointed. “That way.”
Without a word of thanks, the rider galloped off in the direction the Mullah had pointed.
Some time later, the rider came back, and again shouted at Nasruddin. “There’s no sign of it that way. How long ago did you see it go by?”
Nasruddin thought for a minute and then said, “About two years ago.”
Discover more from The Inner Call
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Wat mij treft in dit verhaal is dat Nasruddin niet liegt. Dat maakt het juist zo gevaarlijk.
Hij geeft de juiste richting aan — alleen ongeveer twee jaar te laat.
De jager heeft alles: een paard, een geweer, haast en zelfvertrouwen. Alleen de belangrijkste vraag vergeet hij:
“Wanneer?”
“Ook is de ziel zonder wetenschap niet goed; en die met de voeten haastig is, zondigt.”
— Spreuken 19:2
En het volgende vers lijkt voor deze jager geschreven:
“De dwaasheid des mensen zal zijn weg verkeren; en zijn hart zal zich tegen den HEERE vergrammen.”
— Spreuken 19:3
De jager wordt niet misleid door Nasruddin, maar door zijn eigen haast. Hij vraagt te weinig, galoppeert te snel, vindt niets, en komt dan boos terug alsof het hert een afspraak had gemist.
In goed Nederlands: hij vergaloppeert zich.
Misschien leert Mullah hier dat wij soms najagen wat allang voorbij is, terwijl het echte werk — het onkruid aan onze voeten — rustig doorgroeit.
De juiste richting helpt weinig als je twee jaar te laat vertrekt. Zelfs een paard kan dat niet meer goedmaken.
En misschien klinkt op de achtergrond ook Jezus’ woord mee:
“Niemand die zijn hand aan de ploeg slaat en ziet naar hetgeen achter hem ligt, is bekwaam tot het Koninkrijk Gods.”
— Lucas 9:62