A speaker came to address a congregation.
“I will tell you a story,” he said to the gathering. “Will there be anyone among you who can explain it?”
The listeners did their best to look intelligent, and the speaker began.
There was a man who had three friends. He felt very close to two of them, and with the third, although he kept on good terms, they did not see each other very often. Then it happened that he was called before a judge on a very serious charge, and full of fear, he went to the first friend and asked if he would go to the court on his behalf.
The first friend replied, ‘No, I have many other friends and I shall be busy with them. Nevertheless, I will give you something – a piece of cloth with which to cover yourself when you go before the judge.’
The man went to the second friend, and asked the same question. This friend said, ‘No, I will not enter the court for you. I will go to the door of the courtroom, but then I shall return.’
Then, with doubt and hesitation, the man went to the third friend, and asked if he would appear on his behalf. This friend said, ‘Yes. Although you have often been distant from me, yet I will go to the court and appear for you, so that the judge does not take your life.’
‘Now,’ said the speaker, ‘who can explain this tale?’
The members of the gathering folded their arms and looked serious, and studied the ceiling and the floor for a long time, but finally, one person, sitting at the back of the hall, said, ‘This is not an earthly court.’
‘No,’ said the speaker, ‘it is not.’
Then the meaning is this: the first friend is the man’s gold and treasure.’
‘Very true,’ said the speaker. ‘And the second friend?’
‘His family and his friends. When we are called to judgment, they go as far as the door, and then return.’
‘Yes, and the third friend?’
‘His good deeds, of course. He had not many, but they are all that stand between us and the final judge.’
‘Quite right,’ said the speaker. ‘You have well understood the tale.’
Discover more from The Inner Call
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Bij het verhaal van de drie vrienden moest ik denken aan een oud soefiverhaal.
Een machtig man zocht iemand die metaal in goud kon veranderen. Uiteindelijk vond hij een eenvoudige wijze.
De wijze zei:
“Ik kan geen goud maken. Maar ik kan een mens in goud veranderen.”
De machtige man wilde het geheim leren, maar de wijze gaf het niet aan hem. Die nacht kwam een eenvoudige arbeider langs die uit mededogen hulp bood. Aan hem vertrouwde de wijze het geheim toe.
Toen de machtige man de volgende ochtend terugkwam, zei de wijze:
“Hij verdiende het; u niet. In plaats van goud te maken, is hij zelf goud geworden.”
De mystieke tradities leren dat het ware goud geen metaal is, maar licht, liefde en innerlijke rijkdom. Het echte goud bevindt zich in het hart van de mens.
Jezus zegt:
“Verzamelt u geen schatten op aarde (…), maar verzamelt u schatten in de hemel.”
(Matteüs 6:19-20)
En Johannes schrijft:
“God is liefde.”
(1 Johannes 4:8)
Misschien is dat ook de betekenis van de derde vriend uit het verhaal.
Het goud dat wij verzamelen blijft achter.
Het goud dat wij worden, gaat met ons mee.
De buurman keek Nasrudin aan en vroeg:
“Dus je hebt al die jaren gezocht naar een steen die goud maakt?”
Nasrudin knikte.
“En nu blijkt dat jij die steen was?”
Nasrudin glimlachte.
“Nee, buurman.”
“Wie dan?”
Nasrudin wees naar zijn hart.
“Dat probeer ik juist te ontdekken.”
🌹
Een leerling vroeg aan de zenmeester:
“Waar vind ik goud?”
De meester antwoordde:
“Waar ben je het kwijtgeraakt?”
🌹