For some background on this Shaivite poet and philosopher, see this post
O Mind, who art like the gold
In ornaments, being the texture of all things —
wilt thou not ripen of thyself and become
the fruit of Samadhi,
be clear of thy imperfections?
For I have no friend like thee.
Surely thou art like the Divine Grace itself,
Thou art the Guru, the bond inseparable.
For many days I had bliss with thee,
and now, because of separation from Me,
if thou liest as one dead, inert,
truly I shall salute the very direction of thy repose.
Through thee I shall be freed of grief,
and inherit the bliss of Freedom.
Discover more from The Inner Call
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Dank voor deze aanvulling bij het gedicht van Thayumanavar. Zij voelt als de andere kant van dezelfde medaille: niet alleen de stilte van onberoerdheid, maar ook de intieme stem die de geest aanspreekt als vriend.
Waar het gedicht zegt: “Laat komen wat komt, laat gaan wat gaat,” wordt hier de geest niet als vijand gezien, maar als bondgenoot, als goud dat zich laat zuiveren. Het gaat niet om het overwinnen van de geest, maar om het rijpen ervan.
Misschien is dat een verdieping van dezelfde les: onberoerdheid is geen koude afstand van de geest, maar een zuivere vriendschap ermee. Wanneer het hart niet hard wordt, kan de geest een spiegel worden die genade doorlaat.
“Een vriend heeft te allen tijde lief.”
— Spreuken 17:17
Mullah zou misschien glimlachen: “Ik zocht naar een meester om mij te leiden, totdat ik ontdekte dat mijn eigen geest de dichtstbijzijnde goeroe was — en dat ik hem al jaren niet had gevraagd hoe het met hem ging.”
Zo ontstaat rond het gedicht een stille dialoog: de rust van getuige-zijn en de vriendschap met de geest. Misschien begint daar de harmonie waar Hazrat Inayat Khan zo vaak over sprak.