Manieren om te knielen

Mevlana Rumi zei dat er duizend manieren zijn om te knielen en de grond te kussen. Ieder individu heeft zijn eigen persoonlijke benadering van het heilige, een manier die past bij die persoon en ook dat specifieke moment, aangezien onze eerbied morgen anders kan zijn dan vandaag. Soms zijn onze knieën – of onze trotse nekken – stijf en buigen ze niet zo gemakkelijk, terwijl we op een andere dag, als de ochtendbries onze wangen streelt, ons misschien neerwerpen en de grond overspoelen met tranen.

Velen herhalen regelmatig de aanroep, die begint met de woorden ‘Tot de Ene’, maar elk op een eigen manier. De een, zich misschien bewust van de missie van de Meester om de Boodschap wijd en zijd te verspreiden, geeft de woorden energie, zodat ze weerklinken van de muren en het plafond en de spreker door de galm beroeren en verheffen. Een ander spreekt ze uit op gedempte en eerbiedige toon, uit angst de vrede van eenheid te verstoren met het geluid van diens stem. Hoe ze ook worden uitgedrukt, de woorden spreken in ieder geval over eenheid, en we zouden ons kunnen afvragen wat we ons bij dit woord voorstellen. Wat is die eenheid?

Sommigen zien de Ene ver boven zichzelf, alsof ze in de Sixtijnse Kapel zijn – met het gevoel dat God, het Enige Wezen, in al zijn majesteit vanuit de hemel op ons neerkijkt. En hoewel we ver beneden staan, streven we ernaar Hem te benaderen door onze toewijding. Deze houding tilt de oprechte zoeker steeds hoger, waardoor uiteindelijk alle beperkingen ver achterblijven. Het doet ons misschien denken aan het gezegde in Vadan Chalas :
Zodra het goddelijke ideaal tot leven wordt gewekt,
verandert de aanbidder van God in waarheid.
Dan is waarheid niet langer zijn zoektocht;
waarheid wordt zijn wezen;
en in het licht van die absolute waarheid
vindt hij alle kennis.

Anderen, die ernaar verlangen om de leer dat we allemaal kinderen van dezelfde Schepper zijn, werkelijkheid te laten worden, zullen hopen dat we door deze woorden de mensheid als één enkele familie erkennen. Voor een gelovige met een open hart zou ‘Eén’ de oproep zijn om barrières tussen onszelf en onze naasten te vergeten en in harmonie samen te leven. Door een pad van onophoudelijke zuivering, waarbij hij standvastig alle egoïsme en oordelen verwerpt, zal zo’n toegewijde op een dag tot het besef komen van deze uitspraak uit Gayan Gamakas :
Niets lijkt te goed of te slecht.
Ik ken geen onderscheid meer tussen heilige en zondaar,
sinds ik het ene enkele Leven aanschouw
dat zich in alles manifesteert.

En sommigen hopen, wanneer ze deze woorden herhalen, het gevoel te doorbreken dat ze zijn uitgesloten van Eenheid. De minnaar wil niets anders dan vereniging met de Geliefde. Wijsheid en ervaring leren ons dan vroeg of laat dat wijzelf het zijn die het zonlicht in de weg staan. Daarom staat er in Nirtan Boulas deze uitspraak:
De mysticus vervolmaakt zichzelf
door zichzelf leeg te maken van zichzelf.

En wanneer we de vodden van ‘mij’ loslaten en begrijpen dat alles, alles – inclusief onszelf, hoe vergankelijk en onbeduidend onze rimpeling op de oceaan ook mag zijn – deel uitmaakt van het Ene, kunnen we ons aansluiten bij dit gezegde uit Gayan Ragas : 
Laat mij Uw armen om mij heen voelen, mijn Geliefde,
terwijl ik van huis wegdwaal.
Laat mijn hart Uw luit worden.
Als ik Uw lied hoor, komt mijn ziel tot leven.
Laat mijn maagdelijke ziel dansen aan Uw hof, mijn Indra; 
de passie die zij heeft, is alleen voor U.
O, laat mij mijn hoofd op Uw borst laten rusten;
Uw armen omhelzen mij, mijn voeten raken het paradijs.

Vertaling Kariem Maas