Wij groeten u

Toen Hazrat Inayat Khan in 1919 Schotland bezocht, werd hem aan het einde van zijn toespraak in Edinburgh gevraagd iets te zeggen over hoe men in de wereld moet leven. Hij aarzelde aanvankelijk om te antwoorden en zei dat het principe dat voor de ene persoon geschikt was, misschien niet voor een ander geschikt was, maar de leerlingen drongen aan en verklaarden dat zij, aangezien zij hem volgden, zijn voorbeeld wilden hebben. Misschien verwachtten zij iets te horen over spirituele oefeningen of een morele code, of wellicht een gebedsschema of een voedingsregime, maar toen de Meester uiteindelijk instemde om op het onderwerp in te gaan, sprak hij eenvoudigweg over zijn houding ten opzichte van anderen. Hij zei: „In alle dingen bekijk ik de zaken zowel vanuit het standpunt van een ander als vanuit mijn eigen standpunt. Ik gun daarom iedereen vrijheid van denken, aangezien ik die zelf ook neem. Ik waardeer wat goed is in een ander en zie door de vingers wat ik als slecht beschouw. Als iemand zich egoïstisch tegenover mij gedraagt, neem ik dat voor lief, want het is menselijk om egoïstisch te zijn, en ik raak er niet door teleurgesteld. Maar wanneer ik zelf egoïstisch overkom, neem ik mezelf onder de loep en probeer ik mezelf te verbeteren… Ik wil vrienden worden met iedereen die ik ontmoet; als ik ze moeilijk vind, doe ik mijn best om hun vriendschap te winnen.”

Zijn woorden zijn eenvoudig en zacht, maar ze beschrijven een manier van omgaan met anderen die zo ruimhartig is dat die ons voorstellingsvermogen bijna te boven gaat. Om zo onbevooroordeeld en tolerant te zijn, moeten we weten dat we gedragen worden door liefde. Ook moeten we alle meningen en opvattingen terzijde schuiven die ons beperken en maken tot een klein en onbevredigend deel van het Oneindige. Het bij onszelf aanwakkeren van zo’n houding kan een heel mensenleven vergen.

We kunnen ook baat hebben van wat onze Meester gezegd heeft wanneer we het gebed Salat bidden. Deze prachtige aanroep van de Geest van Leiding begint met: ‘Allergenadigst Heer, Meester, Messias en Verlosser van de mensheid, wij groeten U in alle ootmoed.’ De groet is niet gericht tot een bepaalde profeet, maar tot de geest van alle grote zielen. Het vergt niet veel verbeeldingskracht om in te zien dat zij allen net zo’n gastvrije houding zouden hebben als Pir-o-Moershid Inayat. Deze opening van het gebed biedt ons daarom de gelegenheid om ten eerste een oprecht gevoel van nederigheid te ervaren – zeker een essentiële eigenschap als men oprecht wil bidden – en het opent ook een ruimte waarin wij ons zelf begroet mogen voelen. Gebed is geen eenrichtingscommunicatie; als we met ons hart luisteren, ontdekken we dat gebed een staat van gemeenschap opwekt, een intiem tweerichtingsgesprek – en dan, als we eerbiedig buigen, zouden we misschien de verwelkomende blik van de meesters kunnen ervaren. Net als Hazrat Inayat Khan wensen zij niets liever dan onze Vriend te zijn.

Vertaling Kariem Maas